Dat was het begin van de presentatie, die ik hield op ons afscheidsfeest. Nu, 19 juli is deze zin nog meer beladen. This is it, dit was het dan. Na ruim 9 jaren van verlangen naar en voorbereiden op, zitten we nu in het vliegtuig, op weg naar het onbekende. We hebben een hele lange weg gevolgd en nu is het dan eindelijk zover! Een groot avontuur, een heel nieuw begin en een grote sprong in het onbekende.
Maar laat ik nog
even terug in de tijd gaan en vertellen over de laatste loodjes.
Tijdens het
laatste blog hadden we het over ons nieuwe huis. Maar we hadden ook nog een
huis in NL, dat moest worden leeggehaald. Dat is in etappes gegaan en geheel
voltooid met het tekenen van de overdracht (waar wijzelf niet bij waren) en het
buiten zetten van grofvuil. Etappe 1 was de container laden. Dat ging gelukkig
sneller dan we hadden verwacht en dinsdag 28 juni is deze geladen en
verscheept. Verwachte aankomst in Toronto is 22 juli, dus we vliegen zodadelijk
over onze spullen heen J. Vervolgens hadden we al onze grote meubels nog
en ging Suus aan de gang met internet en marktplaats. Zo zoetjes aan werd veel
verkocht en bouwden we een leuk start kapitaal voor nieuwe meubels in Canada.
Vooral haar fiets en onze auto brachten een goede duit op. Met de auto is nog
een klein verhaaltje gemoeid. Via de ANWB (geen reclame) kregen we een
gegarandeerd bod van 650 eurie. Suus was
het daar niet mee eens en probeerde het op een andere manier. Via een andere
site en vervolgens naar hun garage gegaan te zijn, kregen we een bod van 1847
eurie. Een mooi verschil en daar hebben we gisteren de auto voor verkocht. Wat
niet kon worden verkocht, werd via de kringloop opgehaald. Helaas was onze bank
niet goed genoeg voor ze dus deze is tot slot bij het grofvuil beland...
Tijdens de
laatste blog hadden we het ook over Suus, die haar extra studie deed voor
registratie. We kunnen gelukkig melden dat, mede door haar harde lezen en
leren, ze dit met een Grade A (tussen een 9 en een 10) heeft gehaald! Haar
harde werk heeft ook direct geresulteerd in een sollicitatiegesprek! Begin
augustus mag ze laten horen en zien dat ze de beste kandidaat is. Hopelijk lukt
het haar direct een baan te verkrijgen.
Dan was er ook
nog ons afscheidsfeest. Wat een feest was dat! Hartelijk dank voor iedereen
zijn/haar aandeel hierin! De herinneringen zullen nog lang bij ons blijven en deze
zullen we koesteren!
Tot slot (hoe
toepasselijk), het afscheid nemen. Na ons afscheidsfeest hebben we velen van
jullie nog gezien en gesproken. Elke week was er wel een moment dat 1 van ons
afscheid moest nemen van iemand. Kinderen op school; Suus en Brian (een aantal
maal ;-) ) op het werk; een familie kumpulan en ook nog op Schiphol. Wij hebben
geprobeerd om van zoveel mogelijk mensen afscheid te nemen en hopen dat dit
volstaat. Bedankt voor de tijd, de goede en minder goede momenten! Zonder dit
verleden kunnen wij geen toekomst beginnen.
Mocht je contact
willen houden dan kun je altijd deze blog blijven volgen, skypen of mailen. We zullen van de
eerste stappen in Canada, als Homeland, hier verslag blijven doen. Mocht je in
de buurt zijn dan ben je van harte welcome in Grimsby, On. Het adres hebben we
in de mail gezet.
Hieronder een
persoonlijke noot van CJ en Dyami (zelf geschreven/getikt):
“We vinden het
heel spannend, jammer dat wij weg gaan.
Nu is het zo ver
dat we naar Canada gaan.
Dyami gaat de
hele familie missen, zijn/haar klasgenootjes, de buurt.
Carmen ook.
We hebben hele
leuke dingen gedaan.
16,17,18,19
blijfen we een paar dagen bij oma beren.
16 waren we ook
bij opa van tante bennerdete.
Er komen heel
veel mensen op schiphol.
Doei!”
