Final blog van 2023

Hallo allemaal,

Het is alweer een tijd geleden dat we een blog geschreven hebben (waar hebben we dit eerder gehoord...). Het is niet dat we niet willen schrijven over wat er allemaal aan deze kant van de plas gebeurt, het is meer dat we nu in een stroom zitten waar wij onze weg gevonden hebben en er niet heel veel extra, worth mentioning, gebeurd. Omdat het toch weer een aantal maanden geleden is dat we onze laatste blog hebben gemaakt, zijn er toch een paar ‘dingen’ voorgevallen, die we met jullie willen delen.

Het vorige blog eindigde we in Augustus ’23, direct daarna zijn Brian’s moeder en broertje overgekomen. Eerst een paar dagen bij ons thuis, en daarna op een tour, die net als onze vakantie (zie vorige blog) naar Quebec ging. Het was zeer gezellig en warm. Brian heeft zijn broer een klein beetje de wijnstreek e.o. laten zien en samen zijn ze even naar de Wayne Gretzky (HOF Hockey player aka ‘The Great One’) Estates geweest (een whisky distillery en winery). Zijn brand ‘No. 99’ is een whisky brand dat alleen daar gemaakt wordt. Gelukkig was broeder bereid om een 2-tal flesjes te schenken. Verder nog uit eten geweest en ’s avonds gezellig spelletjes spelen on the patio.

 

 

 

Toen oma en oom weer op doortocht waren, zijn Suus, Carmen & Dyami, met een vriendin van Carmen, naar Safari Niagara geweest. 

 

 

 

 

 

 

In September was school weer begonnen en moesten Carmen, Dyami en Brian weer aan de bak. Carmen grade 10, Dyami in Grade 8 (final year Elementary school). Het gaat tot nu toe erg goed op school, met beiden. Carmen heeft ‘Honor Roll’ gehaald (=gemiddelde cijfers van 80 of hoger) met een gemiddelde van 93 over haar 8 subjects (Music; Science; English; Math; French; Geography; Business and Art).
Verder heeft zij nu een project voor Family Studies. Hiervoor heeft ze gekozen om een jurk te ontwerpen en te maken. Het ontwerp (de stof en patroon) heeft ze inmiddels gereed, en nu is ze bezig, met hulp van een moeder van Football, om de jurk te maken/naaien. Ze heeft een naaimachine mogen lenen van die moeder en heeft een klein naaiatelier in de woonkamer gemaakt. Hier is een link naar haar blogspot, als jullie haar progress willen volgen: https://carmensgeniusproject.blogspot.com/

Dyami doet het ook goed, alleen hebben we daar minder zicht op, omdat hij geen cijfers krijgt. Wel een tussen rapport, wat goed was. Hij moet nu kiezen naar welke High School (HS) hij gaat en heeft een 2 tal open dagen meegemaakt. Van Carmen haar school en van de plaatselijke HS. Hij was nog aan het twijfelen, maar heeft inmiddels voor de local HS gekozen. Hier gaan zijn vrienden heen en is makkelijker te bereiken, doordat er school busses zijn. 

 

Verder is Dyami volop bezig (geweest) met sporten. Football (Fall season, van Augustus tot November) waar we uiteindelijk weer ongeslagen Champions waren en naar de Provincial Championship gingen. Deze helaas net verloren, dus geen repeat na vorig jaar. Hier is de link naar de gewonnen Regional final 

 en hier is de link naar onze verloren provincial championship game. Dyami is #18.

Maar zeker ook in school sports. Begin van het jaar direct oefenen voor Cross country run (3km door velden en bossen run). Hier haalde hij, na kwalificaties, de regional finals, alwaar hij 16^e werd. Voor cross country, wat tot October duurde, moest hij elke dag na school rondjes lopen om het school football/soccer field. Voor school was hij bezig met practicing Volleyball. 1 van zijn teachers is zeer begaan met Volleyball en wil dat ‘zijn’ school teams goed getraind worden voor de competition, die mid October-November plaats vinden. Tot 4x per week, ’s ochtends voor school (0730 ipv 0835) trainen. ’s Middags na school waren dan de games. Uiteindelijk alles gewonnen (op de 1^e game na) en een Championship banner mogen ontvangen (Dyami was Captain van dit team). Na deze competitie ging het direct door naar een Tournament, for District School Board Niagara Championship. Dit toernooi werd over 2 dagen gespeeld, met Dyami’s school team winning the finals! Another Championship banner!
Als toetje was hij gekozen tot ‘the All Star Tournament’, alwaar ze mixed boys/girls een tournament spelen. Helaas ging het hier net fout, ook al werd er maar 1 set verloren… Omdat ze net 1 punt meer weggaven dan scoorden, moesten ze om de 5^e plek strijden en niet naar de finals. Al met al een druk sport programma, maar hier eindigt het niet, want, as we speak, nu heeft hij Basketball practices! In het nieuwe jaar volgen dan de Basketball games en tourneys.

Een kleine impressie van zijn trainingsoverzicht: Ma-Di-Wo-Do 0730 Volleyball Practice / 1450 Cross country practice (allen op school) met games van 1515-1700; Ma en Vr 1800-1900 Power lifting in gym ; Di Wo Do 1830-2030 Football practice en Za football game. Dus veel heen en weer brengen en halen. Maar hiervoor zijn we naar Canada gegaan, om hem te laten sporten.

Aansluitend op thema sport: Dyami en Brian zijn naar een NFL game gegaan, in Buffalo, tussen Buffalo Bills en ‘hun’ team New York Giants. Een Sunday Night game, dus ’s middags de grens over, even stoppen bij the mall in Buffalo en vervolgens kijken of we bij het stadium konden komen. Dit was makkelijk en dus besloten om in de buurt wat te eten. Na het eten de auto geparkeerd bij mensen in de tuin, die dat graag toelaten voor een bedrag $40. Op weg naar stadium zie je alleen maar yards met auto’s. Stadium parking is $60 of meer, dus dat was geen optie 😉. De wedstrijd zelf was leuk, goede sfeer met wat heen en weer banter. Dyami kwam nog bijna in een conflictsituatie, maar gelukkig gebeurde er uiteindelijk niks. Helaas verloren The Giants de game, net. Want in de laatste minuut waren ze niet in staat om 1 yard te overbruggen en de game te winnen. De weg terug, en over de grens, was geen probleem en om 0100 ’s nachts waren we weer thuis.

Terwijl Brian & Dyami in Buffalo waren, zijn Suus en Carmen (met vriendin) naar de bios geweest, een zekere Taylor Swift (misschien bekent) concert film. De meiden hebben erg genoten en Suus….  

Dan is er ook slecht nieuws dat wij hier willen delen.

Voor met name Brian was het een jaar (paar maanden) waar hij een aantal mensen verloor.

·    Allereest in de zomer kwam het bericht dat zijn Commandant / Headmaster van school / zijn baas, was overleden. Vorig jaar diagnosed met kanker en helaas, na chemo en bestralingen, niet overleefd.

·    Dan opeens het bericht dat zijn beste vriend hier in Canada, is overleden. Hij is in een psychose gekomen, heeft zijn familie aangevallen en is door de politie neergeschoten (na hun ook aangevallen te hebben). Zeer heftige omstandigheden, dus. Te meer daar het gebeurde voor zijn en zijn ouders’ huis. Brian is zijn condolences gaan brengen en heeft gelukkig nog met zijn ouders kunnen praten. Zijn plechtigheid/celebration of life, was de eerste plechtigheid, die wij hier in Canada hebben meegemaakt.

Tot slot is ook onze tante Erica overleden. Ook zij was al enige maanden ziek. Het ging weer beter en dan weer slechter, op en af. In en uit het ziekenhuis. Uiteindelijk kon ze niet meer en is ze, thuis, overleden. Brian had haar belooft naar haar plechtigheid te gaan en deze belofte heeft hij gehouden. Hij is dus (samen met Carmen), kort naar Nederland gegaan. Het was fijn om even met familie samen te zijn, zeker in deze omstandigheden.

Carmen heeft in September (weer) een dans ongelukje gehad. Weer was ze aan het oefenen en lande verkeerd na een sprong, dit keer in de dansstudio. Nu maar wel direct naar de dokter gegaan, aangezien ze hetzelfde gevoel had als toen ze haar voet had gebroken. Het was haar andere, linker, voet. ‘Gelukkig’ was er dit keer niks gebroken, blijkt uit 2 keer Xray en  een echo, maar door de kneuzing wel veel pijn gehad. Ze is afgelopen week voor een CT scan geweest dus afwachten maar. Helaas moest ze dus weer met krukken lopen, wat uiteindelijk tot in December moest. Elke dag dus een uitdaging om voort te bewegen, zowel thuis als op school. In huis verplaatste ze zich op haar knieën.

Zo zijn Brian en Carmen dan ook naar Nederland gegaan, voor de crematieplechtigheid en om met familie samen te zijn. Last minute tickets boeken en toen bleek dat alleen de Economy Premium nog vrij was. Wat dan weer een voordeel had van meer beenruimte (fijn voor Carmen met haar injured voet); beter eten en iets meer luxe, dan Economy. Op beide airports hadden wij ook assistance gevraagd. Op Pearson (Toronto) moesten we 2 uur op 1 locatie blijven, in vertrek terminal, dus nog niet bij gates. Wachten op assistance met rolstoel. Hele families stonden hier om een paar mensen in een rolstoel te laten. Na 2 uur vroegen we maar of we weg konden en daarna konden we vrij vlot door de beveiliging. Na de beveiliging ging Carmen in een golf cart zitten en Brian ging lopen naar de gate. Helaas niet goed afgesproken, want de cart ging niet helemaal naar de gate… Carmen werd dus ergens afgedropped (bij liften/roltrappen) en moest Brian bellen om haar op te halen. Uiteindelijk gelukt en naar de gate gelopen, alwaar boarding direct begon. Wij waren het eerst in het vliegtuig.

Een voorspoedige vlucht, met weinig tot geen slaap (altijd nacht vlucht, maar deze keer een andere route, dus maar 6.5 uur vliegen, ipv 8.5). Op Schiphol dus weer assistance, Carmen weer in een golf cart. Brian wilde lopen en ging ervandoor. Naar de douane. Hij dacht dat Carmen daar ook heen gebracht zou worden… fout gedacht en na 20 minuten bij de cart drop off gewacht te hebben, toch maar naar de centrale post. Daar te horen gekregen dat Carmen bij een andere douanepost stond te wachten. Blijkt dat het een ster terminal is, waar elke gate terminal via via bij andere douane is gelinkt. Carmen zei dat ze een shortcut naar een andere gate terminal hadden genomen en dus op deze manier elkaar mis waren gelopen. Carmen stond dus, met krukken, te wachten bij douane (Brian had haar passport). Uiteindelijk eind goed al goed, samen koffer ophalen en door oma & (oom) Danny opgehaald.

Het verblijf in Nederland was maar kort, 6 dagen, met afscheid nemen van t. Erica; uit eten met familie en 2 bliksembezoekjes aan andere familie. De terugweg verliep zonder problemen en toen waren we weer thuis.

Als afsluiting van het jaar 2023 had Carmen haar music concert. Zij heeft dit semester Vocals & Choir gedaan. Tijdens de uitvoering zong zij, met haar klas, een aantal nummers, afgewisseld met muziek stukken, uitgevoerd door andere students. Zij zong: “I found” ; “You’ll be found” en met choir: “Believer” & “Secret for the mad”. Met het laatste nummer hadden ze signs gemaakt met woorden, die je “gek maken” (make you mad) en “wat je helpt” (the antidote). Carmen had de woorden: “Crutches” en “Friends”.

Dat was het alweer, wij wensen iedereen Happy Holidays en een goed, gezellig en healthy 2024!!

 

 

 

 

Summer 2023

Op het moment dat we dit blog aan het maken zijn, rijden we in Maine op weg naar huis. 

Hoe zijn we hier gekomen?

Suus was een week vrij en daarom hebben we besloten om de camping spullen te pakken en Oost Canada te ontdekken. M.n. Quebec; the Atlantic coast and  New Brunswick. Op zaterdag zijn we op weg gegaan richting Quebec city, via Montreal, wat zo’n 12 uur rijden is. We hebben onderweg een motel gepakt en daarna gewandeld door the old town in Quebec city, de oudste stad van Canada (alles Franstalig). 

Vervolgens verder gereden naar onze eerste Camping in 'Wildlife Reserve de Matane' aan de monding van de St. Lawrence River. Hier hebben we vier nachten verbleven. Alleen de eerste nacht was de camping vol (zondag), daarna hadden we het rijk voor ons zelf. Waarom wilden we hierheen gaan? Brian en co hadden in zeven jaar (ja, zolang wonen we hier al!) nog geen moose (=eland) gezien. En aangezien deze plek bekend staat als grootste moose density (30.000 per honderd km2) dachten dat we hier de beste kans hadden om eindelijk een moose in het wild te spotten. Het weer zat ons erg mee, droog en rond de 20 graden overdag. Maar ‘s nachts koelde het behoorlijk af rond 9 graden (beetje kreperen dus).

De volgende dag begonnen we met een ochtend hike waar we richting een uitzichtpunt wilden lopen. Door de modder en een flinke klim omhoog (109 m) besloten we om halverwege terug te keren. Daarna zijn we verder gaan rijden richting het noorden en hebben we een off road genomen (letterlijk over de mountains) met kuilen, smalle zandpaden, scherpe bochten en steep climbs en afdalingen. Deze route was hierdoor veel avontuurlijker dan we gedacht hadden. Uiteindelijk zijn we veilig (en hopelijk de auto zonder schade) in het dorp Matane aangekomen waar we boodschappen hebben gedaan. Via de “normale” weg weer terug gereden naar de camping, waar we een maaltijd bereiden bestaande uit hotdogs, baguette en mais. Alles gegrild op het kampvuur, met marshmallows toe. 

‘s Avonds zijn we dan echt gaan rijden om een moose te spotten. Op advies van de camping staff naar een locatie gereden met de meeste kans om een moose te zien. Carmen en Dyami maakten altijd grapjes, dat Brian een haas (moose) wilde zien. Met code names Walter (moose);  Robert (bear) en Harold (hert) gingen we op pad. Na 20 km of zo zagen we een haas en 16 km later over een bruggetje de bocht om, waar Brian kuilen aan het ontwijken was, riep Suus ineens “wat is dat!” en zagen we WALTER (of eigenlijk een jong vrouwtje denken we dus Walterine. Dyami's codename voor female moose). Ze bleef even frozen aan de kant van de weg staan, naar ons kijken en verdween daarna in het bos. EINDELIJK kunnen we de moose van de bucket list halen.

 

De volgende dag zijn we later op de dag naar een ander deel gereden, meer oostelijk, wederom op advies van camping staff. De weg was zo stoffig dat de kinderen op de auto konden schrijven. Nadat we een kleine omweg hadden gemaakt (afslag gemist) zagen we eerst een haas en iets later dachten Brian en Suus ineens "wie loopt daar?" en zagen we een groot volwassen mannetje, WALTER! woehoe 2 out of 2!

 

 

De laatste volle dag hebben we een visvergunning gekocht en zijn Brian, Suus en Dyami op pad gegaan om te vissen. Letterlijk op pad, want we moesten eerst nog naar de fishing plek hiken. Er waren meerdere plekken aan de river, waar je zou mogen vissen. De een nog moeilijker (afgrond) bereikbaar dan de ander. Uiteindelijk meerdere plekken geprobeerd, waarna de laatste plek de mooiste was en ook de beste visplek bleek te zijn, al was het wel moeilijk bereikbaar. Brian gooide zijn hengel uit en had gelijk beet! Een regenboog forel, een klein formaat vis, maar voor ons amateurs een hele vangst! Daarna elke keer als we uitgooiden dan hadden we direct beet, een gouden plek dus! Uiteindelijk acht (klein formaat) regenboog forellen gevangen en gehouden om ‘s avonds op het kampvuur te bereiden. 

De volgende dag langs de kust van de St. Lawrence River naar Forillon NP gereden, waar we van een mooi uitzicht hebben genoten. Snel de tent opgezet en het park gaan ontdekken. Van het uitzicht op het strand genoten en zeehonden gezien!     

De volgende dag vroeg opgestaan, half zeven, en snel de tent weer afgebroken aangezien er kans was op regen. We zijn vlak bij onze campsite naar een ander uitzichtpunt gegaan om zeehonden te spotten. Hier meerdere zeehonden gedag gezegd. (Op de grote foto zijn er vier, can you spot them all?) Suus wilde daarna graag nog een hike maken om van het park te genieten, Brian en Dyami stemden schoorvoetend toe. Brian besloot dat de kortste (!) hike met look out, de beste optie was, aangezien het maar 1.5 km was. Tijdens de hike kwamen we er echter achter dat je ook rekening moet houden met de elevation.. het was 200 meter omhoog in 1.5 km! Dus een constante steile klim! Na nog geen 500m waren we al bekaf, maar dit keer hebben we doorgezet. Uiteindelijk beloond met een mooi uitzicht. De klim naar boven duurde een half uur, de afdaling was slechts tien minuten! Daarna in de auto gestapt om de reis naar huis te beginnen.

Via de kust naar Perce gereden waar we op afstand van 'Roche Perce' genoten. Een grote kalkstenen rots, net uit de kust, waar de natuur een gat in heeft geslepen. Daarna de kustlijn gevolgd naar New Brunswick. In Grand Falls van een heerlijke Italiaanse maaltijd genoten en doorgereden naar de grens met de US waar we nu zijn en overnachten, alvorens de grens over te gaan.  

Update: Vroeg de grens overgegaan, zonder veel problemen en de rest van de dag hebben we gereden. Door the USA states: Maine en New Hampshire naar Vermont. Een tocht van ruim 7 uur. Onderweg in New Hampshire bij een outlet mall, kleren en schoenen kopen. Goedkoper, omdat je geen tax hoeft te betalen in New Hampshire en alles on Sale is. 

Na weer een overnachting in een motel, de reis naar huis aanvaardt. Nog maar 6 uurtjes rijden, dus dat valt mee.

Wat hebben we nog meer gedaan, deze zomer tijd?

Suus d’r moeder is geweest. Aan het begin van de vakantie kwam zij 10 dagen over. Eerst samen met Suus en Carmen naar Niagara falls en een High Tea in Niagara On the Lake; dag erna naar Toronto (ook met Dyami).

Hier o.a. naar CN tower en Ripley’s aquarium gegaan en genoten van het uitzicht op Lake Ontario, helaas last van de smoke van de wildfires, dus niet veel rondgelopen en gezien vanaf the CN tower. De week erna zijn ze met z’n 4tjes (Brian moest werken) naar een cottage nabij de south side of Algonquin park (dat grote Provincial Park in Ontario) gegaan. De tijd ging super snel voorbij helaas, het was fijn en heel leuk om (o)ma alles te kunnen laten zien hoe wij hier leven en genieten van de ruimte en natuur.  

Carmen heeft net voor de vakantie haar dance recital gehad. In de weken voorafgaand veel oefenen, ook omdat ze dit jaar mee heeft geholpen met de jongste garde dancers (3-4 en 5-6 jarigen). De recital/uitvoering was een succes. Een paar weken later heeft ze de DVD hiervan gekregen, zodat ze het nog terug kan zien. 

 

Brian heeft uiteindelijk niet veel bij de vrienden van ons hoeven werken in Asphalt maintenance (toevallig wel de week dat Suus d'r moeder er was). Hij is een paar weken vrij geweest en heeft tijd met kids doorgebracht met spelletjes doen. Elke dag gaan we elkaar uitdagen in een boardgame en daarna neemt de winnaar de eer, tot de volgende dag. Carmen heeft a winning streak in 1 boardgame, 'Castles Of Burgundy'

Dyami’s football is inmiddels ook over. Helaas, sneller dan gedacht. We hebben de eerste playoff wedstrijd verloren en zijn dus klaar voordat het echt begon. Mid Augustus gaat hij weer beginnen met Fall Football season, dus deze vakantie week kwam goed uit tussen zijn football seasons in.

Er was wel wat bijzonders voorgevallen, terwijl we naar een uitwedstrijd reden. Op de snelweg, net 5 minuten van ons huis, hoorden we ineens een harde knal. Daarna wat glas geruis, boven ons hoofd. Brian de auto aan kant van highway gezet en toen bleek dat ons sunroof was gesneuveld, met een groot gapend gat erin.

Hoe dit kwam, weten we nog steeds niet, maar glas weggehaald en retour naar huis rijden (voorzichtig). Gelukkig gebruiken we de sunroof niet en heeft een beschermlaag al het gebroken glas tegengehouden. Brian en Dyami hebben uiteindelijk de wedstrijd op tijd kunnen halen door Suus d'r auto te nemen. 

Helaas moet het dan wel weer gerepareerd worden. Brian had net een beurt gepland, dus met enig rondbellen, gelukkig geregeld dat dit gecombineerd kon worden.

Kosten wel, $1500 reparatie +$500 voor beurt …. gelukkig kon de verzekering een deel vergoeden (moesten wel $500 deductible betalen voor dak reparatie).

Helaas waren dit niet de enige kosten aan de auto in korte tijd, want 3 dagen na de reparatie ging opeens een dashboard light aan… weer naar de garage en weer $1500 armer. Kortom, niet een kostenpost waar we op zaten te wachten of hadden berekend.

Gelukkig had Suus net een ‘back pay’ gekregen van haar werk. Retro pay, doordat haar loon was bevroren voor 3 jaar (over 2 banen verspreid). Samen met het salaris van Brian, zorgde dit ervoor dat we toch op vakantie konden. 

Brian heeft ook nog zijn basketball shoes uit de kast moeten halen. Hij werd gevraagd voor een 3x3 ‘oude van dage’ (30+ / 45+) tourney bij Guelph University. Hij zou samen met een collega van school, als gast speler meedoen met het University team.

Daar aangekomen bleek dat er geen team was en dat we maar met z’n tweetjes hebben meegedaan, met telkens 1 player van een ander team. Brian’s shoes waren er niet op berust om weer aan de bak te moeten en sneuvelden in de eerste wedstrijd (de zool kwam los en was niet meer te repareren). Vanaf 2e wedstrijd maar met andere schoenen moeten doen. Brian kon het (net) bijbenen en kwam steeds meer in een ritme. 2e/3e en 4e game beter gespeeld. Helaas wel iedere keer verloren (games waren 12 minuten of tot 21 punten, wat er eerst kwam). In playoffs kwamen we een speler te kort, omdat niemand een speler wilde missen voor ons team. Na rondgekeken te hebben of er een replacement player was in het publiek, uiteindelijk Dyami uit het publiek gehaald en gezegd dat hij maar moet spelen.

Dit ging best redelijk, vader-zoon en teammate spelen. Dyami speelde redelijk mee, scoorde 1 punt en grabbed a few rebounds. Hij moest ook de beste speler van het andere team verdedigen. Al met al een spannende game, die wij helaas met 21-18 verloren.

Voor volgend jaar alvast plannen gemaakt om met goede schoenen en beter voorbereid mee te doen.

 

Zo komt er dan een einde aan deze editie van onze blog. Dank voor het lezen, de opmerkingen, en heel graag tot de volgende blog.

Ouch, onze eerste blog van het jaar in Juni...

Natuurlijk hadden we dit veel eerder willen en moeten doen, maar dat kwam er helaas niet van.

Wat is er zoal gebeurd, dit laatste half jaar?

School

Het school jaar is alweer bijna voorbij, nog maar 2 weken na schrijven.

Carmen is in haar 2e semester, ze heeft nu business (office computer programs); music;  science and math, als vakken. Ze vind muziek heel leuk. Ze heeft geleerd gitaar, drums en piano te spelen. Ook heeft ze veel gezongen en zelfs een aantal spontane optredens gedaan. Volgend jaar wil ze met zingen verder gaan. Ze doet het heel goed op school en haalt hoge cijfers (mid/high 90s voor al haar vakken, met 99 for math; 94 music).

Verder heeft Carmen aan een toneel voorstelling meegewerkt als backstage crew hair & make-up. Ze hadden zeven voorstellingen en diverse prep days. The play's name is: 'Murder's in the Heir', een soort murder mystery met verschillende uitkomsten, waar het publiek een keuze had wie de murderer was. 

Aan het einde van "school play season" was er een gala, waar alle school plays verscheidene nominaties kregen, voor een prijs: the Cappies (soort van Oscars of Emmy awards). Carmen was genomineerd met haar makeup/ hair crew. Helaas heeft zij niet gewonnen, maar haar school play was awarded 'Best Play'! een hele eer dus, waar iedereen van de productie trots op is.

Ook nam Carmen deel aan de 'fundraiser club', binnen school. Hier was ze erg actief en aan het einde van het jaar, uitgeroepen tot 'Most Valuable Member'. Een hele eer voor a freshman student!

Dyami is op school druk geweest interscholair sporten. Vaak moet hij dan eerder naar school gebracht worden to practice. 

Eerst met badminton: hij heeft twee toernooien gespeeld, hij speelde mixed dubbel en dubbel. Hij had graag single willen spelen, want volgens hem had hij dan iedereen verslagen! Maar singles waren alleen voor grade 8 students, dus volgend jaar krijgt hij die kans.

Verder doet hij mee met Track & field, waarin hij naar de volgende ronde (regionals) is gegaan voor de 400 m, 800 m en triple jump (hink stap sprong). Tijdens de regionals werd hij resp. 3e (800m, zie filmpje) ; 4e (Triple jump) & 5e (400m. hij won zijn heat maar zijn tijd was niet snel genoeg voor een hogere plaatsing). Door deze plaatsingen, gaat hij door naar de DSBN Schoolboard finals op 800m & triple jump.

 

 

Naast het fysieke heeft Dyami ook aan een mentale tourney meegedaan. Een schaaktoernooi. Hij is uiteindelijk 3e geworden. Al met al zeer druk met extra curriculum.

Daarnaast lijkt het op school goed te gaan, geen nieuws is goed nieuws. Binnenkort krijgt hij zijn rapport.

 

Activiteiten:

Football en kracht training/power lifting.

Dyami is flink aan de slag gegaan met footbal training, kracht training en boxen. Hij is zes van de zeven dagen aan het sporten. 2x Football; 3x weight training/power lifting en 1x boxing. Hij word al aardig gespierd en ook is hij nu groter dan Suus. We proberen hem vet te mesten maar dat lukt niet zo goed, hij is lang en dun, zoals Brian vroeger was. 

Ook heeft hij uiteindelijk zijn Championship ring ontvangen. Deze was nog van Provincial 'Ship van vorig jaar Fall Football.

 

Dansen

Carmen is druk met dans. Gelukkig voelt ze zich veel beter en kan ze goed meedoen. Ze is voor haar optreden aan het oefenen en ze helpt ook mee met de 3 en 4 en 5 en 6 jarigen.

 

Werk

Suus is nog steeds extra aan het werk, mogelijk wordt er binnenkort (eindelijk) een collega aangenomen waarbij ze weer 0.7 fte zal gaan werken en 1 dag per week vrij is. 

Brian is weer bezig met de asfalt reparaties en werkt hij ook op de school, dus deze maand nog overlap met dag en nacht diensten, erg druk dus! Brian heeft ook een salaris weten te bedingen op zijn school. Iets meer geld en zekerheden hierdoor.

Huis

 

Suus is weer verder gegaan met verven. De deuren, deurposten en plinten worden allemaal van hout bruin naar wit getranformeerd en krijgen nieuwe scharnieren en deurknoppen. Alleen nog Carmen haar deur dan is het werk boven klaar. 

 

Verder willen we dit jaar een energie assessment laten doen, zodat we aanbevelingen krijgen wat we verder kunnen opknappen, zoals isolatie op de zolder. We kunnen hiermee geld van de overheid terug krijgen. 

 

Wat is er verder nog gebeurd?

 

Oma Beren is gezellig langs geweest in de March break. Eindelijk want ze zou drie jaar geleden komen. Helaas voor oma was het nog winters weer. 

 

We zijn een dagje naar Toronto gegaan, voor het vernieuwen van het paspoort voor Carmen. En zijn we naar een Disney immersive show geweest, verder hebben we Carmen haar verjaardag in Niagara Falls gevierd.

 

 

 

 

 

 

Brian en Suus zijn samen naar verschillende wineries geweest, voor het chocolate & wine festival. We konden totaal op acht locale wineries wijn en spijs proeven wat we over twee dagen hadden uitgespreid. 

Een hele leuke ervaring waarbij het weer erg meezat, een heerlijk zonnetje en warm voor de tijd van het jaar (+10 graden in January!)

Het is alweer een jaar geleden dat we in NL waren, wat gaat de tijd toch snel! Binnenkort verwachten we weer familie op bezoek! Gezellig!

Al met al hebben we het hier prima naar ons zin. Alleen als er slecht nieuws uit Nederland komt dan is dat best moeilijk door de afstand en het tijdsverschil. 

 

We wensen jullie allen een fijne zomer toe!