PFFF afscheid nemen viel zwaar...

Wat was het fijn om Brian en de kids bij me te hebben en ze Hamilton te laten zien. Na een week voelt het weer zo vertrouwd en gewoon en dan weer afscheid nemen... Vanaf het vliegveld ben ik met de bus naar Waterloo afgereisd (2,5 uur reistijd), maar dat was het waard, op naar mijn nieuwe plek.

Waar ik nu verblijf is in een rustige buurt, in een grote villa, ik heb een mooie lichte slaapkamer, mijn eigen badkamer en deel de keuken en woonkamer. De gastheer, Rick is heel aardig, toen ik aankwam stond er al direct een warme maaltijd voor me klaar en ik krijg elke dag heerlijk ontbijt, de eerste dagen verzorgde hij zelfs mijn lunch en avondeten ;-) . Rick is een gepensioneerd fotojournalist, hij is een paar jaar geleden gescheiden en om zijn huis te kunnen behouden heeft hij de B&B opgezet.

 

Het was afgelopen zaterdag een regenachtig dag (zo voelde ik me ook). Ik ben met Rick naar de farmers market gelopen (20 min) en hebben daar rond gekeken. Veel Mennonieten verkopen hun verse goederen op de markt.

Zaterdagmiddag kwam Ilse (een vriendin van de moeder van Eva die bij Carmen in de klas zit) me ophalen en zijn we naar het winkelcentrum gegaan. Ilse is ongeveer even oud , ze heeft in Nederland rechten gestudeerd en is vrij snel daarna in Canada gaan wonen, getrouwd met een Canadees en heeft drie kinderen, waarvan een dochter met ook de naam Carmen! Ze wonen in Guelph, met de auto zo’n 45 min hier vandaan. Het was fijn om over verschillende dingen te kunnen kletsen en we blijven zeker contact houden.

Zondag was het gelukkig droger weer, ik heb op de fiets de buurt verkend, het is hier een doolhof.. en ben ’s middags met Rick naar mijn stageplaats in St Jacobs gereden (20 min fietsen). Een mooie route door het bos, weiland en dan door het mooie dorpje St Jacobs waarna een flinke heuvel volgt en dan het gezondheidscentrum bovenaan ligt.

Maandag was het dan zo ver, mijn eerste dag op mijn stage in het Woolwich Community Healh Centre in St. Jacobs. De eerste dagen waren vooral ter introductie, ik heb een strak schema gekregen, waarbij ik meerdere steekproeven zal gaan ontwikkelen en afnemen en uiteindelijk voor vier verschillende groepen presentaties en fooddemo’s zal maken en geven. In Canada kunnen heel veel mensen namelijk helemaal niet koken. Ook heb ik een groep Low German Speaking Mennonites mogen aanschouwen, sommigen spreken een beetje Engels maar de meesten spreken een taal wat lijkt op Duits. Ze bieden op het werk met lunchtijd cardio en pilates lessen aan en ga hier ook aan mee doen. Het fietsen naar het werk doet me goed, ik merk dat mijn conditie wat achteruit is gegaan. Verder ga ik elke maandag en woensdagavond naar een Engelse les in Kitchener om me voor te bereiden op de TOEFL test (de test die ik al drie keer heb gedaan...).

Vandaag bericht van oom Charles ontvangen dat mijn Permanent resident card met de post is aangekomen! Yeah! Ik ben verder vandaag met twee collegae naar de farmers market geweest en heb veel verse local  producten gekocht, dus kan voorlopig wel even vooruit ;-).  Ze doen hier natuurlijk heel erg aan Halogeen, kon het niet laten om een foto te laten zien van de decoratie van één van de buren hier...

Voor mij begint het aftellen nu wel al, nog 21 dagen voordat ik weer naar NL vertrek. Volgende keer weer meer!

Reunion als gezin

Afgelopen weekend was het dan zo ver. Brian en kids kwamen naar Canada toe. Na een redelijk voorspoedige reis, en 2 uur wachten en formulieren invullen op het vliegveld,  konden we elkaar eindelijk in de armen sluiten! Fijn gevoel om weer samen te zijn, zeker in ons nieuwe thuisland. Vanaf vandaag zijn ook Brian en Carmen & Dyami landed immigrants.
Na de hereniging de auto opgehaald en richting Charles (oom van Suus) gereden. Daar ook weer een warm welkom geheten door Charles en ons wat gesetteld. 's Avonds pizza en een filmpje en redelijk snel naar bed (Brian & kids). Dyami vond het nodig om zijn hoofd te stoten en ging met een bevroren zak sla op z'n hoofd slapen.

De volgende dag een stukje rijden om pumkins te vinden. Helaas bleek het veld al te zijn geoogst. Daarom maar naar een klein "sprookjesbos" geweest. Gelukkig was het koud en mochten we gratis naar binnen. Kids lekker even spelen en klimmen.
Bij terugkomst nog met Charles in zijn "achtertuin" (bos van 1.5 km diep) gelopen. Dyami en Carmen vonden het fijn om oom Charles als klimboom te gebruiken. Na weer een korte nacht (kids worden elke "nacht" rond 04.00 wakker) afscheid nemen van oom Charles en richting Hamilton. Tussendoor nog naar een grote outdoor store geweest en wat kleren gekocht voor de kids. In Hamilton aangekomen eerst naar ons huisje gereden en vervolgens naar het huis gereden waar Suus al die weken heeft door gebracht.

Dinsdag heeft Brian zijn theorie rijexamen gedaan en gehaald. Daarna zijn we naar een mooi punt aan de haven gegaan en hebben daar even gespeeld en vervolgens wat gegeten. 's Avonds waren we uitgenodigd bij Stephany (vriendin/collega van Suus) om bij haar, en haar 2 kids te komen eten. Gezellig, ook om alle kids met elkaar te zien spelen. Ze hebben o.a. een verkleed show gegeven (het is immers bijna Halloween hier in Canada) en daarna nog een magic show.

Woensdag moest Brian zijn SIN (Canadees BSN) ophalen. Daarna hadden we een afspraak met een makelaar. Ze had alle tijd voor ons en hebben een heel fijn gesprek gehad. Er zijn verschillende, redelijk geprijsde rentals en na het gesprek hebben we zelfs nog met haar 2 woningen bekeken. 1 was zeer mooi en groot en de ander kleiner en shared met een andere huurder. Daarom minder geschikt voor ons.

Donderdag. De laatste volle dag samen. Vooral lekker in de natuur doorgebracht. Suus had in haar eerdere ontdekkingen al diverse mooie plekken gezien en wilde die met de rest delen. Inderdaad, heel mooi!! Zeker met de herfst kleuren en de hoogte verschillen. Dyami is een echte klimgeit aan het worden, terwijl Carmen nog een beetje moet wennen aan het lopen op rotsen.

Morgen is het de laatste dag. Eerst gaan we naar St. Jacobs om Suus d'r spullen naar haar nieuwe onderkomen te brengen, en dan gaan we met z'n allen naar het vliegveld. Helaas zit het dan weer voor ons op en moet Suus het weer alleen zien te rooien. Nog 4 weken en dan zal alles over zijn. Een grote ervaring en enkele zaken later.

 

Nog 2 dagen te gaan!!!! ;-)

Ik zie er enorm naar uit om Brian en de kids flink te kunnen knuffelen komende week!  Ook al weet ik dat het straks moeilijk is als ze weer vertrekken...en ik hier nog vier weken langer zal blijven voor de rest van mijn stage. Gelukkig heb ik aardig wat uren stage gelopen en ben ik de gehele week vrij. Het zal een drukke week worden waarin we ook het één en ander gaan regelen; zo zal Brian ook een SIN (soort BSN) moeten aanvragen en therorie-examen voor het rijbewijs doen. Heb ik al verteld dat ik dit heb gedaan? Ik was in één keer geslaagd, niet heel moeilijk dus. De verkeersregels zijn hier ook ongeveer wel gelijk, wel hebben ze verschillende levels van het rijbewijs en hopen we met een brief van het RDW direct een volledige rijbewijs te kunnen krijgen (na het doen van een praktijkexamen...). Verder ook nog afspraken met een makelaar en hypotheekadviseur. Natuurlijk gaan we ook genieten van de omgeving en de natuur en leuke dingen doen. Zo hebben ze hier veel herfst evenementen en staat alles al in het teken van Halloween (dit is eind oktober).

Afgelopen weekend ben ik met public transport naar Barrie afgereisd (4 uur..), waarna Oom Charles me kwam ophalen. Het voelde zo ontzettend fijn en vertrouwd om bij Charles en Angela te zijn. Ik heb genoten van de “Indian Summer” de kleuren van de bomen zijn zo ontzettend mooi en intens, je moet het echt een keer gezien hebben! We zijn naar een pompoenveld gegaan om pompoenen te halen en hebben ook frambozen geplukt. Charles heeft me de omgeving laten zien en we hebben heerlijk aan het water gelunchd. ‘s Avonds hebben we Thanksgiving gevierd met familie en vrienden met natuurlijk een turkey (kalkoen), zoete aardappelen, gepureerde pompoen, groenten etc. Ook hadden we als dessert pompoentaart, appeltaart en chocoladecake, kortom heerlijk genieten dus....  Het weer zat ons ook enorm mee, het was zo’n 21-23 graden, waarschijnlijk de laatste warme dagen van het jaar. Verder ook genoten van het grote terrein van Charles, heerlijk wandelen in zijn bos! Het blijft elke keer weer amazing! (sorry kan geen goed NL woord bedenken...)

Nog maar twee dagen stage op deze plek. Vorige week heb ik een groepsles gegeven (ja, helemaal zelf!) over gezonde voeding volgens de Canadian foodguide. Deze week heb ik meegelopen met verschillende disciplines, morgen is mijn begeleider er weer en kan ik twee dagen weer wat zelf doen. Ik heb vrijwel al mijn competences al behaald, dus kan alles hier goed gaan afronden. Helaas vandaag minder nieuws ontvangen; de online distance course in Alberta gaat volgend jaar niet door. Dit betekent dat ik mijn vergunning dus niet heb als we volgend jaar willen verhuizen. Ik ga nu alles op alles zetten om de vereniging van diëtisten hier te overtuigen dat het onzin is dat ik die cursus moet volgen en wil hun vragen of ik toch het exam kan doen (dat is de laatste stap voor het verkrijgen van je vergunning) of dat ik een tijdelijke vergunning kan bemachtigen en dan alsnog de cursus in Toronto ga doen ... Je kunt begrijpen dat ik hierdoor gefrustreerd ben, te meer omdat ik steeds meer zie dat er echt weinig verschillen zijn tussen beide landen. Wat ik verder nog steeds grappig en ook waardevol vind is dat de diëtisten hier werken meer plastic voedsel om als voorbeeld porties te laten zien. (ik zal volgende keer een foto op mijn blog zetten ;-). We hebben op mijn werk een fotoboek met portiegroottes waarmee we werken, maar dat is toch anders...

 

 

Alweer vier weken in Hamilton!

 Hamilton, Cootes Paradise, Prinses Point

 

Ik ben nu alweer vier weken hier en ervaar gelukkig geen heimwee, het bevalt hier prima. Wel mis ik Brian en de kinderen en kan niet wachten om ze over < twee weken flink te knuffelen! Ook de mailtjes en  appjes van familie, vrienden en collegae zijn super en geven me veel steun.

Mijn stage in het ziekenhuis heb ik inmiddels positief afgesloten. Deze week ben ik begonnen in het gezondheidscentrum,  ook hier heb ik een aardige supervisor. Het is een heel groot centrum, ze organiseren hier veel verschillende groepslessen voor bijvoorbeeld diabetes, leefstijlverandering etc. De meeste patiënten komen op het spreekuur voor diabetes, overgewicht en hoog cholesterol, voor mij bekend terrein. Verder leer ik de verschillende bronnen en voorlichtingsmateriaal kennen waar de Canadese diëtisten mee werken.

In mijn vrije tijd bevalt gelukkig ook wel het één en ander te beleven. Ik ben samen met Oom Charles en Angela gaan lunchen aan de haven, waarna we naar Dundurn Castle zijn gegaan voor een privé tour georganiseerd door een neef van Angela. Het is een groot huis met tuin en geeft een goed beeld van de Victoriaanse tijd. Daarna hebben we het nieuwe huis van de neef en zijn vrouw in Hamilton bewonderd en daar gegeten.

Ook heb ik afgelopen week Garry en Esther weer ontmoet, we hebben afgelopen mei bij hun geslapen tijdens ons verblijf in Hamilton. Het was heel gezellig en leuk om ze weer te zien, ze nodigden me zelfs uit om bij hun Thanksgiving door te brengen. En afgelopen vrijdag ben ik naar een footbal game van de Hamilton Tiger-cats geweest. Stephany vierde haar verjaardag en had veel vrienden uitgenodigd. Helaas verloren de tiger-cats in de laatste minuut... Het was heel gezellig en ook leuk om andere mensen te ontmoeten, daarna zijn we nog gaan dansen.  

Ze hebben hier in de stad overal fietsen die je kunt huren, Ik heb al mooie watervallen ontdekt, ook ben ik langs de haven gefietst naar een mooi natuurgebied, waar vandaan ik heerlijk heb gelopen en goed kunnen uitwaaien. Overal zie je eekhoorns en grondeekhoorns zich al voorbereiden op de komende winter en trapte ik ook bijna op een slang, gelukkig één die niet gevaarlijk is...bleek achteraf.

De kinderen weten zich ook prima te vermaken, elk weekend staat er wel iets voor hun op het programma, zo hebben ze al 2 x ! een logeerpartijtje gehad bij Monique, Jayden en Kyara en gaan ze bij vrienden/ familie op visite. Als ik Carmen en Dyami vraag of ze me missen, zeggen ze glashard nee.. gelukkig maar voor hun, al doet het toch voor mij toch wel een beetje pijn. Ook Brian slaat zich er goed doorheen al is het in zijn eentje wel veel zwaar.