Summer 2023

Op het moment dat we dit blog aan het maken zijn, rijden we in Maine op weg naar huis. 

Hoe zijn we hier gekomen?

Suus was een week vrij en daarom hebben we besloten om de camping spullen te pakken en Oost Canada te ontdekken. M.n. Quebec; the Atlantic coast and  New Brunswick. Op zaterdag zijn we op weg gegaan richting Quebec city, via Montreal, wat zo’n 12 uur rijden is. We hebben onderweg een motel gepakt en daarna gewandeld door the old town in Quebec city, de oudste stad van Canada (alles Franstalig). 

Vervolgens verder gereden naar onze eerste Camping in 'Wildlife Reserve de Matane' aan de monding van de St. Lawrence River. Hier hebben we vier nachten verbleven. Alleen de eerste nacht was de camping vol (zondag), daarna hadden we het rijk voor ons zelf. Waarom wilden we hierheen gaan? Brian en co hadden in zeven jaar (ja, zolang wonen we hier al!) nog geen moose (=eland) gezien. En aangezien deze plek bekend staat als grootste moose density (30.000 per honderd km2) dachten dat we hier de beste kans hadden om eindelijk een moose in het wild te spotten. Het weer zat ons erg mee, droog en rond de 20 graden overdag. Maar ‘s nachts koelde het behoorlijk af rond 9 graden (beetje kreperen dus).

De volgende dag begonnen we met een ochtend hike waar we richting een uitzichtpunt wilden lopen. Door de modder en een flinke klim omhoog (109 m) besloten we om halverwege terug te keren. Daarna zijn we verder gaan rijden richting het noorden en hebben we een off road genomen (letterlijk over de mountains) met kuilen, smalle zandpaden, scherpe bochten en steep climbs en afdalingen. Deze route was hierdoor veel avontuurlijker dan we gedacht hadden. Uiteindelijk zijn we veilig (en hopelijk de auto zonder schade) in het dorp Matane aangekomen waar we boodschappen hebben gedaan. Via de “normale” weg weer terug gereden naar de camping, waar we een maaltijd bereiden bestaande uit hotdogs, baguette en mais. Alles gegrild op het kampvuur, met marshmallows toe. 

‘s Avonds zijn we dan echt gaan rijden om een moose te spotten. Op advies van de camping staff naar een locatie gereden met de meeste kans om een moose te zien. Carmen en Dyami maakten altijd grapjes, dat Brian een haas (moose) wilde zien. Met code names Walter (moose);  Robert (bear) en Harold (hert) gingen we op pad. Na 20 km of zo zagen we een haas en 16 km later over een bruggetje de bocht om, waar Brian kuilen aan het ontwijken was, riep Suus ineens “wat is dat!” en zagen we WALTER (of eigenlijk een jong vrouwtje denken we dus Walterine. Dyami's codename voor female moose). Ze bleef even frozen aan de kant van de weg staan, naar ons kijken en verdween daarna in het bos. EINDELIJK kunnen we de moose van de bucket list halen.

 

De volgende dag zijn we later op de dag naar een ander deel gereden, meer oostelijk, wederom op advies van camping staff. De weg was zo stoffig dat de kinderen op de auto konden schrijven. Nadat we een kleine omweg hadden gemaakt (afslag gemist) zagen we eerst een haas en iets later dachten Brian en Suus ineens "wie loopt daar?" en zagen we een groot volwassen mannetje, WALTER! woehoe 2 out of 2!

 

 

De laatste volle dag hebben we een visvergunning gekocht en zijn Brian, Suus en Dyami op pad gegaan om te vissen. Letterlijk op pad, want we moesten eerst nog naar de fishing plek hiken. Er waren meerdere plekken aan de river, waar je zou mogen vissen. De een nog moeilijker (afgrond) bereikbaar dan de ander. Uiteindelijk meerdere plekken geprobeerd, waarna de laatste plek de mooiste was en ook de beste visplek bleek te zijn, al was het wel moeilijk bereikbaar. Brian gooide zijn hengel uit en had gelijk beet! Een regenboog forel, een klein formaat vis, maar voor ons amateurs een hele vangst! Daarna elke keer als we uitgooiden dan hadden we direct beet, een gouden plek dus! Uiteindelijk acht (klein formaat) regenboog forellen gevangen en gehouden om ‘s avonds op het kampvuur te bereiden. 

De volgende dag langs de kust van de St. Lawrence River naar Forillon NP gereden, waar we van een mooi uitzicht hebben genoten. Snel de tent opgezet en het park gaan ontdekken. Van het uitzicht op het strand genoten en zeehonden gezien!     

De volgende dag vroeg opgestaan, half zeven, en snel de tent weer afgebroken aangezien er kans was op regen. We zijn vlak bij onze campsite naar een ander uitzichtpunt gegaan om zeehonden te spotten. Hier meerdere zeehonden gedag gezegd. (Op de grote foto zijn er vier, can you spot them all?) Suus wilde daarna graag nog een hike maken om van het park te genieten, Brian en Dyami stemden schoorvoetend toe. Brian besloot dat de kortste (!) hike met look out, de beste optie was, aangezien het maar 1.5 km was. Tijdens de hike kwamen we er echter achter dat je ook rekening moet houden met de elevation.. het was 200 meter omhoog in 1.5 km! Dus een constante steile klim! Na nog geen 500m waren we al bekaf, maar dit keer hebben we doorgezet. Uiteindelijk beloond met een mooi uitzicht. De klim naar boven duurde een half uur, de afdaling was slechts tien minuten! Daarna in de auto gestapt om de reis naar huis te beginnen.

Via de kust naar Perce gereden waar we op afstand van 'Roche Perce' genoten. Een grote kalkstenen rots, net uit de kust, waar de natuur een gat in heeft geslepen. Daarna de kustlijn gevolgd naar New Brunswick. In Grand Falls van een heerlijke Italiaanse maaltijd genoten en doorgereden naar de grens met de US waar we nu zijn en overnachten, alvorens de grens over te gaan.  

Update: Vroeg de grens overgegaan, zonder veel problemen en de rest van de dag hebben we gereden. Door the USA states: Maine en New Hampshire naar Vermont. Een tocht van ruim 7 uur. Onderweg in New Hampshire bij een outlet mall, kleren en schoenen kopen. Goedkoper, omdat je geen tax hoeft te betalen in New Hampshire en alles on Sale is. 

Na weer een overnachting in een motel, de reis naar huis aanvaardt. Nog maar 6 uurtjes rijden, dus dat valt mee.

Wat hebben we nog meer gedaan, deze zomer tijd?

Suus d’r moeder is geweest. Aan het begin van de vakantie kwam zij 10 dagen over. Eerst samen met Suus en Carmen naar Niagara falls en een High Tea in Niagara On the Lake; dag erna naar Toronto (ook met Dyami).

Hier o.a. naar CN tower en Ripley’s aquarium gegaan en genoten van het uitzicht op Lake Ontario, helaas last van de smoke van de wildfires, dus niet veel rondgelopen en gezien vanaf the CN tower. De week erna zijn ze met z’n 4tjes (Brian moest werken) naar een cottage nabij de south side of Algonquin park (dat grote Provincial Park in Ontario) gegaan. De tijd ging super snel voorbij helaas, het was fijn en heel leuk om (o)ma alles te kunnen laten zien hoe wij hier leven en genieten van de ruimte en natuur.  

Carmen heeft net voor de vakantie haar dance recital gehad. In de weken voorafgaand veel oefenen, ook omdat ze dit jaar mee heeft geholpen met de jongste garde dancers (3-4 en 5-6 jarigen). De recital/uitvoering was een succes. Een paar weken later heeft ze de DVD hiervan gekregen, zodat ze het nog terug kan zien. 

 

Brian heeft uiteindelijk niet veel bij de vrienden van ons hoeven werken in Asphalt maintenance (toevallig wel de week dat Suus d'r moeder er was). Hij is een paar weken vrij geweest en heeft tijd met kids doorgebracht met spelletjes doen. Elke dag gaan we elkaar uitdagen in een boardgame en daarna neemt de winnaar de eer, tot de volgende dag. Carmen heeft a winning streak in 1 boardgame, 'Castles Of Burgundy'

Dyami’s football is inmiddels ook over. Helaas, sneller dan gedacht. We hebben de eerste playoff wedstrijd verloren en zijn dus klaar voordat het echt begon. Mid Augustus gaat hij weer beginnen met Fall Football season, dus deze vakantie week kwam goed uit tussen zijn football seasons in.

Er was wel wat bijzonders voorgevallen, terwijl we naar een uitwedstrijd reden. Op de snelweg, net 5 minuten van ons huis, hoorden we ineens een harde knal. Daarna wat glas geruis, boven ons hoofd. Brian de auto aan kant van highway gezet en toen bleek dat ons sunroof was gesneuveld, met een groot gapend gat erin.

Hoe dit kwam, weten we nog steeds niet, maar glas weggehaald en retour naar huis rijden (voorzichtig). Gelukkig gebruiken we de sunroof niet en heeft een beschermlaag al het gebroken glas tegengehouden. Brian en Dyami hebben uiteindelijk de wedstrijd op tijd kunnen halen door Suus d'r auto te nemen. 

Helaas moet het dan wel weer gerepareerd worden. Brian had net een beurt gepland, dus met enig rondbellen, gelukkig geregeld dat dit gecombineerd kon worden.

Kosten wel, $1500 reparatie +$500 voor beurt …. gelukkig kon de verzekering een deel vergoeden (moesten wel $500 deductible betalen voor dak reparatie).

Helaas waren dit niet de enige kosten aan de auto in korte tijd, want 3 dagen na de reparatie ging opeens een dashboard light aan… weer naar de garage en weer $1500 armer. Kortom, niet een kostenpost waar we op zaten te wachten of hadden berekend.

Gelukkig had Suus net een ‘back pay’ gekregen van haar werk. Retro pay, doordat haar loon was bevroren voor 3 jaar (over 2 banen verspreid). Samen met het salaris van Brian, zorgde dit ervoor dat we toch op vakantie konden. 

Brian heeft ook nog zijn basketball shoes uit de kast moeten halen. Hij werd gevraagd voor een 3x3 ‘oude van dage’ (30+ / 45+) tourney bij Guelph University. Hij zou samen met een collega van school, als gast speler meedoen met het University team.

Daar aangekomen bleek dat er geen team was en dat we maar met z’n tweetjes hebben meegedaan, met telkens 1 player van een ander team. Brian’s shoes waren er niet op berust om weer aan de bak te moeten en sneuvelden in de eerste wedstrijd (de zool kwam los en was niet meer te repareren). Vanaf 2e wedstrijd maar met andere schoenen moeten doen. Brian kon het (net) bijbenen en kwam steeds meer in een ritme. 2e/3e en 4e game beter gespeeld. Helaas wel iedere keer verloren (games waren 12 minuten of tot 21 punten, wat er eerst kwam). In playoffs kwamen we een speler te kort, omdat niemand een speler wilde missen voor ons team. Na rondgekeken te hebben of er een replacement player was in het publiek, uiteindelijk Dyami uit het publiek gehaald en gezegd dat hij maar moet spelen.

Dit ging best redelijk, vader-zoon en teammate spelen. Dyami speelde redelijk mee, scoorde 1 punt en grabbed a few rebounds. Hij moest ook de beste speler van het andere team verdedigen. Al met al een spannende game, die wij helaas met 21-18 verloren.

Voor volgend jaar alvast plannen gemaakt om met goede schoenen en beter voorbereid mee te doen.

 

Zo komt er dan een einde aan deze editie van onze blog. Dank voor het lezen, de opmerkingen, en heel graag tot de volgende blog.