Hallo allemaal. Het is alweer even geleden en wat is er weer (veel) gebeurd.
Goede, maar zeker ook minder goede gebeurtenissen, die onze nabije toekomst zullen bepalen.
Om maar met de deur in huis te vallen:
Brian z’n werk, de boarding school, houdt op te bestaan per einde schooljaar. Het zat er al aan te komen, maar het definitieve doek is in april gevallen. Even een terugblik: begin dit schooljaar (in Augustus ’24) bleek dat er een lawsuit tegen de school was aangespannen, door oud-leerlingen met vermeend “misbruik” (fysiek, door disciplinaire straffen en mentaal) in het verleden. Deze lawsuit hing het hele jaar boven ons hoofd en heeft ertoe geleid dat in November bedreigingen kwamen, waardoor de boys niet meer op school konden blijven. Dit duurde uiteindelijk tot na de kerstvakantie. Na deze onderbreking kwamen er in 2025 ook nog eens demonstraties voor de deur. Een groep (vermeend oud students?? en pers) bleef enkele dagen/avonden voor de poort staan. Met drones en leuzen probeerden ze een statement te maken. Wederom een slag tegen de school, omdat het normale leven verstoord werd. Als klap op de vuurpijl (en speekwoordelijke nail in the coffin) werd ook nog een collega gearresteerd op grond van: ‘het aangaan van onzedelijke correspondentie met minors, met intentie tot handelingen’.
Dit alles zorgde ervoor dat de aanmeldingen voor schooljaar ‘25-‘26 zeer achterbleven. Aangezien we al 2 jaar met een kleinere student population zitten (break-even point is 75 en dit jaar hebben we slechts 52), draaien we nu al verlies en is dat, ook met oog op uitbetaling legal settlement, niet langer op te brengen.
Dit alles schrijven doet pijn en het aankomende einde is onoverkoombaar. Na 9 school years moet Brian opeens zoeken naar een nieuwe baan. Gelukkig krijgt hij via via enkele leads naar nieuwe mogelijkheden. Daar moet hij de komende tijd zich op gaan focussen. Begin mei heeft hij, via de football coach van Dyami, een job lead gehad. Bij een organisatie voor verstandelijke gehandicapten zorg, vooral mensen met ASD (Autism Spectrum Disorder). Hij kan gaan werken in een group home, as Developmental Support Worker voor ouderen. Hij is op sollicitatiegesprek geweest, wat zeer positief was en heeft 2e week mei een oriëntatie met de manager. Om te kijken of het klikt en wat de taken zijn. Afwachten of het van beide kanten klikt.
Ook gebeurde er iets tragisch begin dit jaar. Een oud-vriendinnetje van Carmen van Elementary school, is tijdens een auto-ongeluk om het leven gekomen. Dit was een schok voor Carmen. Ook al waren ze niet close meer (andere high school), greep dit haar erg aan. Madelyn was een zeer geliefde meid, erg sportief en heel sociaal. Her blijft onwerkelijk dat ze na slechts 4 dagen haar rijbewijs gehaald te hebben om het level kwam. Brian en Dyami reden 10 minuten voor het ongeval nog op dezelfde weg. Heel erg is ook dat ze enig kind was van gescheiden ouders die niet met elkaar overweg konden. Carmen en Suzanne zijn naar de plechtigheid geweest om afscheid te nemen en later op bezoek gegaan bij haar moeder. Carmen heeft het er nog moeilijk mee met het verwerken hiervan.
Een ander negatief punt is, dat we water hadden, onder de basement flooring. Nader onderzoek (lees uitbreken vloer) bleek dat er een scheur in de muur zit. Helaas was dit op een hoekpunt, bij de gashaard in de basement. Wij hebben dus muur en haard eruit moeten slopen. Brian ging hierbij door zijn rug, waardoor Suus en Dyami het merendeel moesten doen. We zaten dan ook 8 weken met half gesloopte basement (wall and flooring) in afwachting van een bedrijf dat de scheur gaat repareren. Dit is uiteindelijk May 9 gebeurd. Dus nu zo snel mogelijk de dry wall en flooring er terug in en alles weer op z’n plek zetten.
Zijn er dan ook positieve/leuke dingen gebeurd?
Natuurlijk! Suus, Carmen en Brian hebben hun verjaardag gevierd. Carmen met Nederlandse poffertjes en Brian met verkregen Hunting gear. Eind april wilde hij gaan Turkey Hunting (zie verder). Ook hebben Suus en Brian hun 25 jarig anniversary (samen zijn, niet getrouwd 😉) gevierd.
Op school gaat het met beide kids zeer goed. Beiden kunnen goed meekomen en halen goede cijfers (mid/high 90s).
Carmen kreeg interesse in het geloof, waarbij ze zich gesteund voelt en gaat regelmatig naar de kerk en ook voor school naar bijbel studies.
Dyami is weer volop bezig met sporten. Op school oa badminton (2e ronde zone gehaald); 1 dag volleyball en tijdens pauzes: intraschool basketball.
Verder begonnen met football. Zowel in regio met school teams, alsook try-outs for Team Ontario. Bij laatste zijn er enkele stages van try outs. Begonnen in January met 500 potential players, toen met volgende camp terug naar 250 en nu teruggebracht naar 90 players. Dyami heeft het tot nu gered en zich goed kunnen presenteren naar de coaches. In het weekend May 3-4 was er een Football Team RedBlack weekend. Dit weekend stond in het teken van: trainingscamp op zaterdag; overnachten op University Campus en een game (zondag). Uit dit weekend wordt het Team Ontario gekozen (total 40 players). Dit team zal dan de provincie vertegenwoordigen in de ‘Eastern Canada Championship’ (dus tegen andere provincies in East Canada, bijv Quebec, Nova Scotia, New Brunswick). Dit Championship tourney wordt gespeeld in Nova Scotia, in July. Wij hebben al vast (bij voorbaat) een camping plek gereserveerd… nog voordat hij überhaupt het team haalt en daar dan zal spelen. In weken voorafgaande aan RedBlack weekend moest hij meedoen met online meetings; het playbook leren om deze goed te kunnen uitvoeren tijdens het camp en de game en voorbereiden op verblijven on Campus.
Het trainings camp was goed, de overnight on campus ook en tijdens de game heeft hij zich kunnen laten zien.
Dyami is Team Red, nummer 30, 2.54 minuten op het filmpje. De uiteindelijke selectie wordt pas 23 mei gekozen. Afwachten of hij geselecteerd wordt en wij daadwerkelijk naar Nova Scotia kunnen afreizen om dit toernooi bij te wonen en om Dyami te zien spelen. Maar zover is het nog niet. Elke stage van voorselectie kost weer geld, met grootste kostenpost de trip naar Nova Scotia. Dyami moet daarvoor enkele fundraising projecten doen. Hij heeft gekozen om zijn uren te volunteren, bij een Rib Fest. Verdere nog kijken of er andere fundraise projects zijn, om zijn kosten te drukken (total costs van alle camps en uiteindelijke trip $2600).
Hoe was Brian z’n
hunt verlopen? Eind April ging hij, na ’s nachts gewerkt te hebben, op vrijdag
rijden naar een vriend, die bij Ottawa in de buurt woont en enkele wild turkey
floks (kalkoen populaties) in zijn omgeving heeft. Turkeys zijn er in
verschillende gradaties: een Tom is volwassen mannetje; een Jake
een 1-2 jaar oud mannetje; Jenny= vrouwtje. Brian heeft al enkele jaren
zijn hunting licence, maar hier nog geen echt gebruik van gemaakt. Hij kreeg
een uitnodiging van die vriend en heeft deze aangenomen. Hij had dus uitrusting
gekregen voor zijn verjaardag en had 1 turkey tag gekocht (met deze tag mag je
legally 1 Turkey Tom of Jake schieten). 5.5 uur rijden en direct het veld in,
in een tent zitten en hopen dat een Tom of Jake turkey binnen schotafstand komt.
Helaas was de vrijdagmiddag niet succesvol. Die avond met vriend en diens vrouw
uit eten geweest en de volgende morgen om 0400 opgestaan om weer het veld in te
gaan. Dit keer een andere locatie, midden in industrieterrein (kennelijk is dit
kleine streepje bosjes/veld, public land en dus mag je hierop hunting). Legal
light (dus tijd dat je legaal mag jagen), was om 0530, dus vanaf dat moment
stil zitten en de vriend laten proberen een Tom of Jake te lokken. Hij deed dit
d.m.v. lokmiddelen (Turkey calls) te gebruiken. Na 45min kregen we een reactie.
Eerst van voor ons, maar deze kwam niet dichterbij. Daarna opeens van schuin
achter ons. Van een paar 100 meter hoorde je de turkey reageren op de calls. Na
een paar minuten calling en de turkey steeds dichterbij komen rennen (ze kunnen
35km/u rennen), zag Brian opeens een Turkey head verschijnen. Wij zaten op een
heuvel, met 3 decoy turkeys (namaak lok turkeys. Wij hadden 1 Jake en 2 Jennies)
in het gras voor ons. De turkey kwam dus van beneden de heuvel en verscheen
ineens tussen de decoys. Brian had inmiddels de shotgun buiten de tent gericht
en zag opeens de turkey’s head tussen de decoys in. De turkey ging strutting
(zich groot maken voor het Jenny en als afschrikking voor de Jake). Op dat
moment drukte Brian af en schoot de Tom. De Tom fladderde niet meer en rolde
van de heuvel naar beneden. Brian had zijn eerste succesvolle hunt uitgevoerd!
Tijd was pas 0630! Elkaar feliciteren en daarna de buit bekijken. Bleek een 4-5
jaar oude Tom te zijn met grote sporen en baard.
Een droom, eerst Turkey. Enkele foto’s gemaakt (deze hier in blog. Als je hier niet van gediend bent dan moet je niet die foto’s bekijken). Het hele hunting principe is dat je hunt – shoot – bring home and eat. Niets mag verloren gaan. Helaas bleek bij het processing van de bird, dat deze een grote wond had, precies op zijn borst (dus eigenlijk het vlees wat voor ons te eten is). Deze wond was gaan rotten en was zwart/groen en geel, maar wel geheeld. Helaas ervoor moeten kiezen om deze bird niet mee naar huis te nemen, omdat het vlees zodanig aangetast is dat dit niet verantwoordelijk is om te consumeren. Wel balen dus, want dit gaat tegen het principe van jagen in. Brian heeft dus alleen de verentooi; de sporen en de baard van deze Tom bewaard.
Even over het weer. Het was nog steeds koud tot eind april. Single digits met af en toe regen/sneeuw, maar ook met een ice storm, die uit het niets kwam en groten delen van Ontario onder een dikke laag solid ice legde. Bomen en electra palen vielen om en een groot deel van bewoond Ontario (north and east of Toronto) kwam zonder stroom te zitten. Alsook onze oom Charles in Midland, voor 3-4 dagen. Dit was eind maart, dus eigenlijk was de winter al voorbij. Deze winter hebben we meer sneeuw gehad dan andere jaren het geval was. Wederom, bij oom kwam het tot 6 foot (180cm) of hoger! Bij ons was het niet zo extreem en kwam het gelukkig in vlagen. Makkelijker weg te schuiven en veroorzaakte niet zulke hoge snowbanks. Gelukkig is het nu in mei, overdag iets beter met zon en hogere temperaturen. Wel is het overdag soms 25+ graden en ’s nachts (als Brian moet werken) daalt het naar rond het vriespunt. We hopen dat de temperatuur wat hoger wordt en daar blijft (al weet ik dat ik het nu jinx en dat we in de zomer vragen voor meer verkoeling, als het constant 35+ is….).
En Suus? Suus had aangeboden om haar extra dag vrij te werken aangezien er nog geen collega was aangenomen op een andere locatie. Dus van Januari toe eind Maart extra gewerkt want we konden het geld goed gebruiken. Deze locatie is een tussen oplossing voor patiënten die wachten op een verpleeghuis of ander vorm van zorg. Het is erg sneu, want vaak zijn deze patiënten al geruime tijd opgenomen geweest in het ziekenhuis (maanden) en komen dan dus op deze locatie waar ze vervolgens ook gemiddeld nog 3-6 maanden en soms wel langer moeten wachten. Suus werd met open armen ontvangen wat heel fijn was. Daarna heeft ze in April genoten van haar vrije dag en was ze ook een week vrij. Inmiddels had haar vorige werk plek gevraagd of ze daar wilde helpen (revalidatie) dus nu weer extra aan de slag. Suus vindt het erg leuk om weer een dag op haar oude plek te zijn, de patiënten zijn gemotiveerd om op te knappen, terwijl in het ziekenhuis, patiënten vaak te ziek/ verward zijn om mee te praten en advies te geven.
In haar week vrij heeft ze Carmen haar kamer geverfd. Carmen heeft zelf ook meegeholpen van bruinkleurig naar lichtroze, dit ziet er veel lichter uit!
Dit was het dan wel weer, hopelijk hoeven jullie niet zo lang te wachten op de volgende blog!
